< terug naar nieuwsoverzicht

Leven onder de bezetting

Bericht geplaatst op: 13-08-2018

Als er één conflict in de schijnwerpers staat is het wel het Israëlisch-Palestijnse conflict. PAX’er Pieter Dronkers werkt in de regio en is net terug van een reis naar Oost-Jeruzalem. Een gesprek over het conflict, de jongeren in de regio en de invloed van Trump.


Training van jonge Palestijnse leiders in 2017

Je bent net terug uit Oost-Jeruzalem, kun je ons wat vertellen wat je daar gezien hebt?
Pieter:
Palestijnen in Oost-Jeruzalem zitten in een kwetsbare positie. Sinds de Israëlische bezetting van Oost-Jeruzalem in 1967, hebben de Palestijnen in dat deel een permanente verblijfsvergunning. Maar die status kunnen ze ieder moment kwijtraken. De Palestijnse wijken raken steeds meer afgezonderd. Het is een overbevolkt gebied waarin weinig wordt geïnvesteerd door Israël, met veel armoede en beperkte toegang tot onderwijs. Er worden nauwelijks bouwvergunningen afgegeven en omdat mensen toch ergens moeten wonen, worden veel huizen illegaal gebouwd.

Wat voor werk doet PAX in Oost-Jeruzalem?
Pieter:
We ondersteunen lokale buurtcomités die Palestijnen samenbrengen. Deze comités komen op voor de positie van Palestijnen bij de autoriteiten, organiseren protesten tegen bijvoorbeeld huizensloop, maar regelen ook dingen als speelplaatsen. Ook steunen we een project dat jonge vrouwen in een Palestijns vluchtelingkamp traint om video’s te maken over de problemen die zij tegenkomen in hun gemeenschap en door de bezetting. Sinds kort werken we ook samen met een groep jonge ontwerpers die een festival organiseren rondom de Palestijnse identiteit van verschillende steden, door bijvoorbeeld te focussen op architectuur en muziek. Ook regelen ze een pop-up kitchen met Palestijns eten. Dit wordt vooral gedaan om de sociale cohesie te bevorderen.

Het thema van de Vredesweek is Generaties voor Vrede. Hoe wordt dit conflict ervaren door jongere generaties? Is de situatie uitzichtloos? Is het een verloren generatie?
Pieter:
Veel jongeren weigeren om zichzelf als ‘verloren’ te zien. Er is een groep jongeren die de strijd van hun ouders voor een onafhankelijk Palestina met hart en ziel voorzet. Zij zijn bijvoorbeeld ‘Grassroots Jerusalem’ gestart om de situatie in Oost-Jeruzalem in kaart te brengen en te laten zien hoe de bezetting en annexatie impact op hun leven heeft. Zo willen ze steun krijgen van mensen uit andere landen, solidariteit. Dan is er een grote groep jongeren die verder wil met hun leven, met politiek houden ze zich niet heel erg bezig. Die willen gewoon gelijk behandeld worden. Als Palestijnse jongeren de kans krijgen om in het buitenland te gaan studeren, grijpen ze die mogelijkheid vaak met beide handen aan. Alles beter dan leven onder de bezetting. Er is tot slot ook een groep jongeren die gelooft dat zij veel meer verzetsmiddelen mogen gebruiken om tegen de bezetting te strijden.

Zijn er grote verschillen tussen generaties in de manier waarop zij omgaan met het conflict?
Pieter: 
De bezetting van de Palestijnse gebieden is steeds meer ingegraven. De oudere generaties kunnen zich nog een ander beeld herinneren; er was geen muur, je kon nog heen en weer reizen en daarnaast was er nog hoop voor vrede in de tijd van de Oslo-akkoorden. De jongere generatie die is opgegroeid na de Oslo-akkoorden van 1993 kent alleen een wereld van muren, beperkingen en de Tweede Intifada. Neem iets ‘klein en normaals’ als naar school gaan: er zijn nu Palestijnse jongeren die eerst langs checkpoints moeten reizen om naar school te gaan. En vergeet niet, dat deze generatiekloof ook aan Israëlische kant een rol speelt. Voor veel Joods-Israëlische millennials staan Palestijnen gelijk aan de Tweede Intifada, toen bussen waarmee ook kinderen naar school gingen een aantal keer doelwit werden van aanslagen. Onder de oudere generatie was er nog enigszins consensus over een mogelijke (twee-staten)oplossing, bij jongeren loopt het wat betreft hun ideeën voor een politieke oplossing erg uiteen.

Er is ook onder Israëlische mensen verzet tegen de bezetting van gebieden. Heeft dat effect op het beleid van Israël?
Pieter: 
Er zijn Israëlische organisaties die de bezetting en de mensenrechtenschendingen steeds opnieuw bekritiseren. Ook zijn er projecten die zich bezig houden met de dialoog tussen Israëlische Joden en Palestijnen. Voor het onderling begrip in Israël is dat belangrijk. Uiteindelijk moet er ook binnen de Israëlische samenleving draagvlak groeien voor een andere politieke koers. Maar nu wordt de Israëlische politiek vooral bepaald door nationalistische partijen, waarvan een deel de Westelijke Jordaanoever verder wil annexeren.

Trump heeft Jeruzalem als hoofdstad van Israël erkend en de Amerikaanse ambassade verplaatst van Tel Aviv naar Jeruzalem. Wat betekent het presidentschap van Trump voor de regio?
Pieter:
De acties van Trump zullen zeker een langdurig effect hebben, ook wanneer Trump geen president meer is. Dit soort stappen is moeilijk terug te draaien door een  Amerikaanse president met een andere politieke kleur. De positie van Israël wordt verstevigd doordat de ambassade is verplaatst en het stimuleert andere landen hetzelfde te doen. In landen als Hongarije en Roemenië wordt overwogen om de ambassade te verplaatsen, en dat zorgt voor spanningen binnen de Europese Unie. Dat terwijl het belangrijk is om eensgezind de bezetting te blijven bekritiseren.

Waar haal jij je energie en inspiratie vandaan om dit werk te blijven doen?
Pieter:
Ik haal energie uit het doorzettingsvermogen van Israëlische en Palestijnse vredesactivisten. Zij zetten zich in om de politiek te veranderen. Wat wij vooral moeten doen is hen daarin ondersteunen en interesse tonen in het werk dat zij doen.

Lees ook de blog Een generatie met mogelijkheden, over Palestijnse jongeren in Oost-Jeruzalem. Of het laatste rapport over de situatie in gefragmenteerd Jeruzalem


Naoual Zallali is student politicologie en stagiaire bij de Vredesweek. In aanloop naar de Vredesweek gaat zij met PAX'ers in gesprek over hoe het thema Generaties voor Vrede terugkomt in hun werk. Lees ook: nieuwe generatie Balkan wil het anders doen. 

 

< terug naar nieuwsoverzicht