< terug naar nieuwsoverzicht

Kan er in godsdienst ook vrede zitten?

Bericht geplaatst op: 02-04-2019

Een tijdje geleden kampeerde ik in Bretagne en zag bij het bezoek aan de supermarkt in het nabijgelegen dorp, een aankondiging van zang door zes Bulgaren in de plaatselijke kerk. Ik ben daar nieuwsgierig heen gegaan. Op die bewuste avond gingen daar inderdaad zes mannen staan; zonder microfoon of wat dan ook. Ineens begonnen ze te zingen met die prachtige stemmen van ze. In het Slavisch. Mijn hart werd onmiddellijk geraakt en ik genoot.


 

Naar aanleiding van die zang besloot ik later om daar iets mee te gaan doen. En ik sloot me aan bij een studiegroep voor de Byzantijnse liturgie binnen de RK Kerk. Nu al twintig jaar ga ik voor in die oosterse rite. Het verbindt voor mij en voor de gelovigen iedere keer weer Oost en West en zeker het Midden Oosten met mijn en onze leefwereld. Een adembenemende ervaring. De zogenaamde Goddelijke Liturgie is een icoon of de aanwezigheid van het oosten in onze Westerse wereld.

Ik bemerkte dat op een andere manier ook weer eens heel sterk toen een Arabisch sprekende journalist een TV programma maakte over kinderen in Syrie; uit de stad Aleppo. Een door oorlog verscheurde en verwoeste stad. De aanleiding was een schoolfoto van een naar Nederland gevluchte jongen. Vlak na het nemen van die foto was de hel losgebroken in zijn stad Aleppo. De journalist gaat op zoek naar zijn medeklasgenoten. Aangrijpend. Maar het blijken ook vervolgde christenen te zijn. Ik herken de symbolen in de beelden uit onze rite. En ik voel mij zeer nabij en verwant met hun ellende en hun worsteling, om in den vreemde weer iets van het leven te maken. Wat een moed. De jongen straalde een enorme veerkracht en moed uit.

Zo herinnert het me ook meteen aan de moord op onze medebroeder Frans van der Lugt in Homs; nu vijf jaar geleden. Een pater die met heel veel kracht van moslims en christenen hield; zonder onderscheid. Zijn nalatenschap, zijn getuigenis, is voor velen in Syrie nog steeds een steun en teken van vrede. Hij is in heel Syrie gekend. Met recht mag hij een icoon van de Syrische gemeenschap genoemd worden.

En dat komt allemaal naar boven bij het voorgaan in die byzantijnse of Oosterse liturgie. Een zeer troostvolle ervaring, die verbintenis tussen Oost en West!

 

Pater Peter Peelen sj,

Lid Ledenraad PAX Christi Nederland

< terug naar nieuwsoverzicht