< terug naar nieuwsoverzicht

Interview Jakob de Jonge: ‘Elke week zou vredesweek moeten zijn’

07-03-2019

Dit jaar maakt Jakob de Jonge de Vredesweekposters. Wie is Jakob en wat betekent vrede voor hem?


 

Jakob, kun je jezelf voorstellen?
Natuurlijk! Ik ben Jakob, 36 jaar, getrouwd en heb twee zoontjes. Ik heb theologie gestudeerd met godsdienstfilosofie als specialisatie en een minor ontwikkelingsstudies. Vervolgens heb ik stage gelopen bij Buitenlandse Zaken, gewerkt bij Justice & Peace en daarna bij Amnesty. Daar heb ik me vooral bezig gehouden met de rechten van migranten en vluchtelingen. Ook heb ik onderzoek gedaan naar de beleving van christelijke geestelijk verzorgers in vreemdelingendetentie en me bezig gehouden met lobby werkzaamheden. Tijdens dat werk heb ik in de avonduren de Kunstacademie gedaan omdat ik toe was aan iets compleet anders.

In 2014 heb ik The Hague Peace Projects opgericht. Mijn grote inspiratie daarvoor kwam voort uit het contact wat ik had met mensen uit conflictgebieden en in het bijzonder een mensenrechtenactivist uit Congo. Met The Hague Peace Projects werken we met diaspora in Nederland uit conflictgebieden die écht verlangen naar vrede. Ze zijn in sterke mate intrinsiek gemotiveerd. Vaak hebben zij al een bepaalde kennis van mensenrechten maar het belangrijkste wat hen karakteriseert is hun motivatie om bij te dragen aan het oplossen van het conflict. We zijn begonnen in het Grote Merengebied van Afrika en hebben nu ook een goed lopend project met Turkse en Koerdische diaspora. Het doel van de organisatie is groepen mensen de handvatten te geven zodat zij zelf invloed uit kunnen oefenen op wat er met het land en het conflict gebeurd door een adviserende rol te vervullen. Niet alleen in Nederland maar dus ook in het land van herkomst.

Wat heb jij met de Vredesweek?
Elke week zou vredesweek moeten zijn. Het maakt mij daarom niet uit welke week het is. Desondanks zou de Vredesweek veel meer aandacht moeten hebben. Zelf denk ik dat mensen zich er onvoldoende van bewust zijn dat vrede mogelijk is. Vaak gaan mensen ervan uit dat oorlog een onvermijdelijk gegeven is, iets zoals een natuurramp, terwijl dat niet het geval is. Oorlog wordt bewust geregisseerd.  De grootste menselijke energie zit in oorlog. De nieuwste technologie. Een kleine groep mensen financieel en politiek profiteren van oorlog hebben baat  bij de een algemene perceptie dat oorlog niet te voorkomen is terwijl dat in de meeste gevallen wel degelijk zo is.  Kortom: oorlog is een keuze. En juist dat bewustzijn maakt ons in staat om een andere, vreedzame keuze te maken.

Je maakt dit jaar de Vredesweekposters.  Hoe komt het dat je peacebuilding en kunst combineert?
Het zijn twee dingen die beide belangrijk zijn in mijn leven en parallel aan elkaar lopen.  Kunst kan laten zien hoe de dingen zouden kunnen zijn. De kracht van verbeelding is in mijn ogen erg sterk en met die kracht kun je laten zien wat er nog niet is maar wat er wel zou kunnen zijn.  Ook is het voor mij een manier om de wereld te duiden. Om de wereld beter te begrijpen. Als we geboren worden dient de  wereld zich aan als een chaos of een mysterie en wij mensen moeten daar soep van maken. Kunst helpt mij hierbij.

Hoe verweef je het vredesweekthema ‘Over grenzen’ in de posters?
Het thema gaat over grenzen. Als ik zou weergeven hoe de wereld is zou dat vooral veel ellende opleveren in de posters. De grenzen zouden geschilderd worden als muren, hekken en andere scheidslijnen. Daarom is het belangrijk dat er juist verbinding in de posters naar voren komt. Ook heb ik het simpel gehouden zodat het voor iedereen te begrijpen is en er een duidelijke boodschap uit springt.

Wat betekent vrede voor je?
Als er vrede zou zijn dan zou ik het liefst de hele dag alleen maar kunst maken in mijn atelier. Maar omdat er geen vrede is kan ik dat niet. Ik kan m’n ogen niet voor conflict sluiten, ik kan er niet rustig van slapen en móet bijdragen aan vrede.  Ik geloof dat 99% van de mensen op deze wereld een rustig leven willen met een stabiel inkomen, sociale contacten en recht en veiligheid. Daarom is het de grote vraag waarom dit geen realiteit is terwijl de grootste groep mensen hier naar verlangt? In Nederland hebben we ontzettend veel kennis en expertise die we kunnen in inzetten in conflictgebieden. We weten wel hoe we kunnen werken aan vrede maar doen het gewoonweg niet. Oorlog bestaat omdat we dat met z’n allen toelaten.

Wat maakt het bij je los om mensen te zien werken aan vrede? 
Op dit moment werken we onder andere met een groep Burundezen. Voor de mensen die bij deze groep zitten kan het moeilijk zijn om met elkaar in gesprek te gaan omdat er een haatbeeld is opgebouwd over de ander. Dit geldt natuurlijk ook voor andere groepen uit conflictgebieden. Als er dan uiteindelijk toch een constructieve dialoog plaatsvindt is dat een heel bijzonder moment. Ook zijn de individuele krachten ontzettend mooi; mensen die veel ellende hebben meegemaakt, hun dierbaren hebben verloren en zich toch niet uit het veld laten slaan en onvermoeibaar willen werken aan vrede. Dat maakt me blij en laat voor mij zien dat vrede mogelijk is!

Dank voor het interview! We kijken uit naar de onthulling van de  Vredesweekposters!

< terug naar nieuwsoverzicht